Isaac Newton is een genie. Niet zomaar suf hoogbegaafd maar echt geniaal. Hij bedenkt wat licht eigenlijk is, toont aan dat de zwaartekracht bestaat en weet ook de plaats van onze kleine blauwe planeet in het onmetelijke heelal te bepalen. Dan ben je dus een genie. Maar hoe is dat? Als bijna niemand begrijpt wat jij al drie keer bedacht hebt? En hoe is Isaac Newton eigenlijk op al die bijzondere ideeën gekomen? En waarom heeft hij dat vervolgens bijna twintig jaar verborgen gehouden? De Appel die naar de Maan viel is een voorstelling over het wonderlijke leven en werk van Isaac Newton, zijn huishoudster, haar kat, zijn bulldog en een droomfluisterende pad.

Ila van der Pouw verbaast haar publiek al jaren met de schijnbaar moeiteloze wijze waarop zij haar expressieve poppen tot leven laat komen. In Newton gaat zij een stap verder: Ila voert de wetenschapper op met drie poppen. Van jong tot oud. Om dit verschil duidelijk te maken, bedacht Ila dat een animatiefilm over ‘Newton’s wieg’ het wegtikken van de tijd kon verbeelden.

Schrijver Rob Bloemkolk kwam op het idee om een voorstelling over Newton te maken nadat hij las dat de wetenschapper een potlood achter zijn oog stak om uit te zoeken hoe de menselijke waarneming werkte. Gelukkig werd Newton’s oog daarbij niet permanent beschadigd en maakte hij achteraf nog een keurige tekening van dit ‘experiment’.

Poppenmaakster Gerda Schimmel liet zich bij het maken van de astronoom Edmund Halley inspireren door David Bowie, in de tijd dat hij zijn waarschijnlijk beste plaat ‘Ziggy Stardust’ (1972) opnam.

Beeldend kunstenaar en animatiefilmer Erik Hespe maakte naar aanleiding van de titel van de voorstelling een film over zwaartekracht maar vooral over de fantasie die je nodig hebt om die kracht aan te tonen.

Deze voorstelling is mogelijk gemaakt met subsidie van het FAPK, de provincie Noord Holland en Bureau Top.