Oh ja, nog één dingetje. Als ik zo vrij mag zijn, zegt de stoffige butler Francois tegen Amélie, de nieuwe gravin van Villa Fantoom: het spookt hier. Laat ik daar nou toevallig niet in geloven, antwoordt Amélie. Vanachter de oude open haard duikt direct het eerste spook op. Al zegt hij zelf geen spook te zijn. Ik? Een spook? Zie ik zo bleek? Maar één ding staat vast: gravin Amélie heeft een villa vol geesten en ander griezelig gebroed geërfd. En daar had ze even niet op gerekend.

Amélie is naar de villa gekomen om het mysterie op te lossen. Het mysterie van Villa Fantoom. Volgens een eeuwenoud familieverhaal is er ergens in de villa een schat verborgen. Maar geen van de erfgenamen heeft die mysterieuze schat ooit gevonden. Nu krijgt Amélie de kans. En die zal ze zich niet laten ontnemen door een stelletje spoken. Amélie wil maar één ding: rijk worden. Want zonder de diamanten en juwelen die in de villa verborgen zijn, voelt ze zich geen gravin.

Maar om de schat te vinden, heeft ze de hulp van de spoken nodig. En met spoken weet je het maar nooit. Die hebben zo hun eigen wensen. Gaat het Amélie lukken om de schat te vinden? Dat blijft spannend en griezelig maar vooral om te lachen.

Poppen zijn geen gewone acteurs. Ze kunnen niet lopen, niet gaan zitten en al helemaal niet praten. Daarom is het ook erg moeilijk om een voorstelling zoals Ila die maakt grondig voor te bereiden. Je weet pas wat de poppen kunnen of niet kunnen wanneer je ze in het decor in actie ziet.

Daarom zijn er voor deze voorstelling veel teksten en scènes ‘op de vloer’ ontstaan. Ila bedacht een tango met de Vuurgeest, geïnspireerd op haar favoriete film ‘Moulin Rouge.’ Schrijver Rob Bloemkolk bedacht met de pop in de hand het tragikomische verhaal van Barrel de scheepsjongen.

De pop van de butler bleek tot poppenmaakster Gerda’s verrassing achteraf erg veel op haar schoonvader te lijken. Zo gaan die dingen soms.

Deze voorstelling is mogelijk gemaakt met subsidie van de provincie Noord Holland.