Voorstellingen van de afgelopen 25 jaar.

 

Foto's, recensies en trailers vind je bij de genoemde voorstellingen.                                                                                                                                                                                                               Technische lijsten, publiciteitsfoto's, lesbrief , trailers vind je bij 'downloads'                                                                                                                                                                                                 Impresariaat TheaterVogels:  klik op:  www.theatervogels.nl                                                                                                                                                                                                                                        Mail: stef@theatervogels.nl  Telefoon 06-1569957

Foto: Anne Alders, (rechtenvrij)  

 

De Klokkenluider van de Notre Dame.   Première   september 2021 in het Zaantheater, Zaandam                                         nog te boeken voor 2023/2024

Tarzan                                                                          Première   september 2018 in Theater Cool, Heerhugowaard.                               nog te boeken voor 2023/2024

De GVR                                                                       Première september 2016 in Theater de Vest, Alkmaar

Ladder naar de Maan                                         Première september 2014 in Theater de Vest, Alkmaar

Ei met een Staartje                                              Première september 2012 in het Zaantheater, Zaandam

Titus, zoon van Rembrandt                            Première september 2010 in Theater de Vest, Alkmaar

Newton                                                                       Première oktober       2008 in Theater de Vest, Alkmaar

Het mysterie van Villa Fantoom                 Première september 2006 in Theater de Vest in Alkmaar

Duizend en Laatste  Nacht.                            Première september 2004 in Theater de Vest, Alkmaar

Didi                                                                                Première september 2002 in Theater Provadya, Alkmaar 

Hallo Pap!                                                                 Première oktober.      2000 in het Amstelveens Poppentheater, Amstelveen 

Leda de Zwaan                                                       Première september 1997 in het Damtheater, Schoorl

De voorlopers                                                        De Kat in de Zak, Sire, U lacht niet, het Land van Peer en Circus Doemaraki  

De Klokkenluider van de Notre Dame  6+ 

In de beroemde kathedraal van Parijs, de Notre Dame, woont Quasimodo. Ieder uur hangt hij aan de enorme touwen om de zware klokken te luiden. Quasimodo is niet bepaald moeder's mooiste. En daarom blijft hij binnen. In de kerk, waar hij de baas is en zich veilig voelt.
De waterspuwers maken het hem niet makkelijk met hun grappen, maar toch hebben ze Quasimodo in hun hart gesloten.                                                                                                         Want Quasimodo heeft dat hart op de juiste plek. Dat weet ook Juliette, de straatkat van de Notre Dame, zijn beste vriendin. Ze vertelt hem alles wat er in de stad gebeurd. Overdag repeteert het nonnenkoor en veegt Marie, de schoonmaakster, de kerk aan. Het leven is overzichtelijk.                                                                                                      Maar dan slaat een kermis haar tenten op rond de kathedraal. En danst er zomaar iemand de kerk en zijn leven binnen.
Wat doet Esmeralda in de kathedraal? Is ze niet bang voor de klokkenluider? In de beslotenheid van de kerk ontstaat er een bijzondere vriendschap met een wel heel onverwachte wending.

Over vriendschap en vertrouwen, maar bovenal een voorstelling over schoonheid.

 

Recensie: Marla Kleine

Een oud verhaal met een moderne twist. 

Ila van der Pouw speelt Klokkenluider van de Notre Dame. Gezien:  Zaantheater 12 september 2021. Première 

Door Marla Kleine (recensent Volkskrant, NVP, schrijfster boeken over poppentheater, werkplaats Poppenspel, de Proeve)

Met de voorstelling De GVR (2016), gebaseerd op het bekende kinderboek van Roald Dahl, begon Ila van der Pouw aan een serie bewerkingen van bekende (jeugd)literatuur. De reus werd opgevolgd door Tarzan (2018), geïnspireerd op het boek van Edgar Rice Burroughs. Ila van der Pouw en haar vaste schrijver Rob Bloemkolk hadden de smaak te pakken, met als resultaat Klokkenluider van de Notre Dame (2020)

Over Ila.

Misschien ten overvloede, voor diegenen die Ila van der Pouw nog niet kennen. Theatermaakster met poppen, die levensgroot, haar volwaardige tegenspelers op het toneel zijn. Tot 2000 maakt ze drie voorstellingen op de manier van zoveel startende poppenspelers. Door alles zelf te doen, van het maken tot de verkoop, van het bedienen van de techniek tot uiteraard het spelen. Met Leda  de Zwaan breekt ze in 2000 door. Ze gaat samenwerken met Neville Tranter, nog steeds haar vaste regisseur, met schrijver Rob Bloemkolk en later met Gerda Schimmel die haar poppen maakt. Iedere 2 jaar brengt ze een nieuwe voorstelling uit, ze wint prijzen in binnen-en buitenland, het Jantje Haagse prijs van de kinderjury, 2 nominaties voor de Zapp Theater Prijs, Publieksprijs Alkmaarse Courant en speelt regelmatig in China waar ze vele Awards mee naar huis neemt.  

De kracht van haar spel.

Iedere voorstelling die zij maakt, valt steeds weer op door de zorgvuldigheid waarmee ieder detail is uitgewerkt. Daarbij komt de rust, die Ila uitstraalt tijdens haar spel. Een verademing in deze tijd van ‘snel, sneller, snelst’. Het bijzondere is dat haar publiek, dat gewend is aan videospelletjes, activiteiten die een korte aandacht spanne nodig hebben, probleemloos meegaat in haar tempo. En dat heeft weer te maken met haar spelbeheersing, haar stemgebruik en uiteraard de onderwerpen die zij ten tonele brengt. Want hoe serieus ook, er is altijd ruimte voor een personage, dat lucht en humor in het verhaal brengt. Zo ook in haar nieuwe voorstelling.

Van Hugo 1831 naar 2021.

Schrijver Rob Bloemkolk heeft het oorspronkelijke verhaal van Victor Hugo uit 1831 tot op het bot gefileerd. Het aantal personages en plots is sterk teruggebracht, waardoor een helder, compact verhaal is overgebleven. Zo zijn er Quasimodo, Juliette zijn kat, Marie de schoonmaakster, de zusters in het kerkkoor, en uiteraard Esmeralda. Het bijzondere in deze voorstelling is dat Esmeralda , een non-verbale rol, gespeeld wordt door een danseres. Dit is de eerste keer dat Ila niet alleen op het toneel staat. Vrijwel altijd manipuleert zij in een rol haar poppen. Maar dat Quasimodo, de hoofdpersoon, gespeeld wordt door Ila zelf, en niet door een pop, is eveneens nieuw. 

Het decor, ontworpen door Kathelijne Monnens, bevat de juiste elementen om de suggestie van een kathedraal op te roepen, zeker met het slim uitgelichte roosvenster. Het achterdoek wordt gebruikt voor animaties, zoals de binnenkomst en het vertrek van de kermis.

Het verhaal.

De voorstelling begint als de kathedraal klaargemaakt wordt voor een nieuwe dag. Quasimodo opent de poorten en luistert naar de nieuwtjes van Juliette, de kat. Zij houdt hem op de hoogte van alles wat er in de buurt gebeurt, want Quasimodo komt niet buiten, omdat hij uitgelachen wordt vanwege zijn uiterlijk. Zij vertelt hem dat de kermis naar het plein voor de kathedraal komt. Marie levert onmiddellijk fel commentaar. Zij ziet het kermisvolk absoluut niet zitten, rovers zijn het, zakkenrollers, moordenaars. Zij ziet ze liever gaan dan komen. Intussen gaat alles in de kerk zijn gangetje, schoonmaken, de repetities van de zusters, en het luiden van de klokken. Op de achtergrond trekt de komst van de kermis voorbij. Clowns, acrobaten en een danseres. Stilletjes gaat Quasimodo naar buiten en ziet Esmeralda voor het eerst. Maar hij vlucht naar binnen als mensen op straat hem uitlachen, uitschelden.

Dan komt zij de kerk binnen, kijkt rond, en blijkt absoluut niet bang te zijn voor Quasimodo, integendeel, ze probeert met hem te dansen, maar dat is hem te veel. Intussen is daar zuster Egbertina, een geweldige pop, die stiekem toch naar de kermis is gegaan, en daar op geestige wijze verslag van doet. Gedurende de kermisperiode komt Esmeralda regelmatig in de kerk, en slaagt er uiteindelijk in om Quasimodo aan het dansen te krijgen. Een lieve, ontroerende scene. Als de kermis met Esmeralda weer vertrekt, blijft er een blij mens achter.

En zelfs Marie moet toegeven dat niet al het kermisvolk zo gevaarlijk is, als zij dacht.

De omgang met anders zijn.

Het verhaal is de wreedheid van het oorspronkelijke boek kwijt, zonder dat essentie ervan, verloren is gegaan. Het gaat nog steeds om ‘anders zijn’. En het recht dat men zich meent te kunnen aanmeten om dat rucksichtslos te veroordelen. Marie met haar afkeer van het kermisvolk, Quasimodo gepest om  zijn fysieke problemen. In die zin kwam de première op een wel heel bijzonder moment, namelijk het moment dat de eerste protesten tegen de opvang van Afghaans vluchtelingen op gang kwam. Opvallend was, dat men name de volwassenen in het publiek deze link onmiddellijk legden.    

Uitgestelde première.

Opnieuw heeft Ila een fraaie voorstelling neergezet. Een helder verhaal, met prachtige poppen en een fantasie prikkelend decor. Dankzij corona, is de première drie keer uitgesteld. Iedere keer opnieuw moest weer toegewerkt worden naar het spannende moment van de eerste voorstelling. Het manipuleren van de poppen was strak gezet in de regie van Neville Tranter. De personages zijn mooi in balans, maar ik weet zeker dat als de voorstelling is ingespeeld, en de spanning eraf is, de onderlinge relaties tussen de figuren, alleen maar meer gaan sprankelen.

www.ilavanderpouw.nl

www.theatervogels.nl   

Recensie Klokkenluider
PDF – 133,6 KB 62 downloads

__________________________________________________

TARZAN  6+

Een gorillamoeder ontfermt zich over een in de jungle achtergelaten baby en geeft het kind de naam Tarzan. En dan verschijnt na tien jaar tante Jane in de jungle. Ze is op zoek naar het vermiste kind van haar zus. Tarzan die inmiddels een vrolijk apenleven leidt, is nieuwsgierig naar andere mensen. Zo gaan die dingen nu eenmaal. Gorillamoeder Kala besluit dat Tarzan mensen moet leren kennen.
Haal je Tarzan uit de jungle of haal je de jungle uit Tarzan? Je beleeft het van dichtbij in de sfeervolle, ontroerende en spannende voorstelling: Tarzan. Meesterlijk poppenspel van Ila van der Pouw.

Een voorstelling over wie je bent, waar je thuis hoort maar bovenal over de moed om voor jezelf te kiezen.

 

Recensie: De Theaterkrant.                                                                                                                                     Pieter Rings: 14 oktober 2018, première in Kool Kunst en Cultuur, Heerhugowaard

 

Wie aan Tarzan denkt, ziet iemand in een oerwoud onder het slaken van oerkreten aan lianen slingeren. In de Tarzan van Ila van der Pouw moet Tarzan zien te overleven in de echte mensenwereld, de beschaving. Een onmogelijke opgave.

Gelukkig is er veel oerwoud te zien in de voorstelling: het begint met de spannende zoektocht in het oerwoud van Jane, naar de verloren baby van haar zus. Spannende geluiden, onheilspellende belichting en bewegende schimmen op de achtergrond. Bij haar speurtocht komt ze een aantal verrassende dieren tegen zoals twee grote slangen (vader en zoon) en twee grappige stokstaartjes (broers).

Jane wordt gespeeld door Ila van der Pouw; de dieren en later ook de mensen zijn allemaal erg goed gemaakte poppen. Van der Pouw bespeelt die zelf door haar arm of hand in hun rug of hoofd te schuiven. Dat doet ze erg goed. Ze geeft de poppen haar eigen stem en niemand heeft door dat ze zelf praat en niet de poppen.

De baby blijkt te zijn meegenomen door Gorilla Carla, heet Tarzan en blijkt een tienjarig meisje met als grote ambitie om de koning van de jungle te worden. Na wat zachte dwang en een sentimenteel afscheid van Gorilla Carla laat Tarzan zich meevoeren naar het huis van Jane om te wennen aan haar eigen soort.

Het resocialisatieprogramma van tante Jane, bijgestaan door haar hippe buurjongen Bunny, lukt voor geen meter. Bunny vraagt: ‘Zit je ook op Facebook?’ Tarzan: ‘Ik zit meestal op een boom.’ Tarzan haat het een jurk te moeten dragen en valt in wat in de beschaafde wereld heet een depressie. Je kunt het meisje wel uit de jungle halen, maar niet de jungle uit het meisje. Gelukkig loopt het goed af. Tarzan gaat weer terug naar de jungle.

Ila van der Pouw staat tijdens de voorstelling weliswaar alleen op het podium, maar na de première liet ze iedereen op wie ze kon bouwen op het podium komen. Een team van negen man stond rondom haar, waaronder decorbouwster Kathelijne Monnens, poppenmaakster Cynthia Borst en de schrijver van het script Rob Bloemkolk. Een echte lianensène over de volle breedte van het podium zat er niet in, maar alle dieren hadden hun eigen karakter, er was veel te lachen en af en toe een traantje weg te pinken. De voorstelling gaat nog vele jaren langs theaters en scholen.

Foto: Anne Alders


Speellijst

Volledige speellijst van de producent
Tags

Cynthia Borst 
Ila van der Pouw
Kathelijne Monnens
Rob Bloemkolk

 

__________________________________________________

De GVR 6+

Roald Dahl. Naar een bewerking van Rob Bloemkolk. 2016

 

 

Recensie De Theaterkrant

Sander Jansen  Gezien: 27 november 2016 Schouwburg Amstelveen

Technisch knap poppenspel in boekbewerking

In haar nieuwste voorstelling waagt poppentheatermaker Ila van der Pouw met haar inmiddels vaste tekstschrijver Rob Bloemkolk zich voor het eerst aan een boekbewerking. Het scheen qua licenties wat voeten in de aarde te hebben, maar uiteindelijk is de timing – gelijktijdig met Spielbergs BFG en in het jaar dat Roald Dahl honderd jaar zou zijn geworden – perfect. De Grote Vriendelijke Reus is terug van, tja, eigenlijk nooit weggeweest.

Met De GVR schreef Roald Dahl een verhaal over een eenzaam meisje, Sofie, dat door een sympathieke reus wordt meegenomen naar reuzenland. Die reus, de Grote Vriendelijke Reus, blaast ’s nachts dromen in de hoofden van kinderen. Samen met Sofie, met wie hij goed bevriend raakt, voeren ze een plan uit om de kwaadaardige reuzen die hen teisteren naar een onbewoond eiland te verbannen.

Ila van der Pouw is een ervaren poppenspeelster, die zich hier met verve van haar taak kwijt. Vooral de technisch ingewikkelde dialogen tussen Sofie en de GVR zijn ijzersterk: razendsnel schakelt Van der Pouw tussen het onbevangen meisje en de wat onbeholpen reus, die elkaar voortdurend onderbreken. In die dialogen lijkt het geen moment stil te vallen. Ze speelt de voorstelling in haar eentje: Sofie, de GVR, een trollenklopper, een dronken butler, de koningin. Cynthia Borst maakte de poppen. Voor Sofie werd dat een kleine en een grote, zodat Van der Pouw respectievelijk GVR en koningin kan spelen.

Ondanks het technisch knappe spel van Van der Pouw, is de voorstelling op zijn sterkst op de paar momenten dat het verhaal niet letterlijk wordt uitgebeeld, maar er een beroep wordt gedaan op de fantasie van het publiek. Bijvoorbeeld tijdens de beeldende (tekstloze) openingssequentie, het moment waarop er wordt gesuggereerd dat er een gevaarlijke reus voor de grot staat (alleen zijn armen zijn zichtbaar) of de momenten dat er achter het scherm een schimmenspel wordt gespeeld. Dan wordt er van het publiek een actieve rol gevraagd.

Foto: Anne Alders

 

MEDEWERKERS

Gegevens uit de Theaterencyclopedie 

naar ... van: Roald Dahl
bewerking: Rob Bloemkolk
regie: Neville Tranter
decor: Kathelijne Monnens
audiovisueel ontwerp: Erik Hespe
poppen: Cynthia Borst
licht: Eelke Slooten / Tim Heuse
geluid: Tim Heusen
uitvoerende: Ila van der Pouw

 

Meer info over deze voorstelling op Theaterencyclopedie.nl

Speellijst Tags





 

De VOORLOPERS ( tot 1997)

Een toelatingsproject opleiding regie Toneelschool Amsterdam:  DE KAT IN DE ZAK. (3+)

Een project voor de toelating van de regie-opleiding van Toneelschool Amsterdam. Een voorstelling voor peuters, kleuters en andere neuspeuteraars                                     . Gericht als ik ben op mijn twee zoontjes weet ik wat leuk is voor die leeftijd, wat werkt en wat niet. Herhaling is de grootste troef .  'De Kat in de Zak' is een klein succes. Dank zij krantenartikelen in de Duinstreek (gemeente Bergen NH) en mond-op-mond reclame, speel ik in die periode regelmatig op kleine schooltjes en buurthuisjes.  Ik speel met zelfgemaakte poppen en  bedien een knoppenpaneel voor het licht dat ik met mijn voeten bedien. De muziek komt uit een goede cassettespeler waar een start- en pauzeknop opzit. Alle spullen passen in de Eend (een 2CV) als de achterbank eruit gaat.                                                                                                                                                        De voorstelling is geïnspireerd op het werk van Neville Tranter. Een Australische poppenspeler voor volwassenen. Neville is mijn idool en jaren later wordt hij mijn mentor en regisseur van tientallen voorstellingen die we samen maken.  De naam 'Het Afgestofte Poppentheater' is een verwijzing naar 'The Stuffed Puppet Theatre' welke  ik schaamteloos imiteer!                                                                                                                                                                                                                                                                                                            Dit zijn foto's van de allereerste voorstelling van de Kat in de Zak.                                                                                                                                                                                                                                               Ik sta ergens in Vianen en ik ben bloed nerveus.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    

Na 'de Kat in de Zak'  volgt 'Sire, U lacht niet.' Het decor wordt gemaakt op deurpanelen door Arie Schoof, mijn oom, die er zin in heeft. De deurpanelen veranderen in kasteelmuren en met fluoriserende verf wordt de planeet vormgegeven. Een blauwe lamp op een steel geeft het effect. De premiere is in de Blinkerd  in Schoorl. De muziek voor de voorstelling wordt gecomponeerd door Peter Broersen en Bert van Baar die de thema's life ten gehore brengen op het feestje na de première. 

Na 'Sire, U lacht niet' volgt al snel' Het Land van Peer'   De voorstelling is geïnspireerd op een oude vriend: Kees Oud, die de accordeon bespeeld en rondtrekt verkleed  als Peer de Schuimer.  Het decor bestaat uit een schip dat tijdens een storm op een onbewoond eiland strandt waar Wimpie en Pimmetje een oogje in het zeil houden en waar Inez de Zeemeermin een oogje op Peer houdt. 

Na het Land van Peer volgt' Circus Doemaraki'.   Het decor, wederom gemaakt door Arie Schoof ,is prachtig en is een echte circustent met een spannende ingang. Ik speel de circusdirecteur.  Alle poppen heb ik weer zelf gemaakt. De dieren in het circus staken omdat ze het beleid in het circus willen veranderen.  Er wordt in het publiek veel gelachen en ik zing voor het eerst in de voorstelling. Dat is heel dapper van mij geweest.  Ik heb het er ook daar maar bij gelaten. Het liedje 'kaartjes te koop' wat ik overigens zelf gecomponeerd heb, wordt mij nog wel eens heel lief door vrienden en familie toe gezongen.                                                                                                                                                                                                      Het liedje blijft hangen heb ik vastgesteld.

Na Circus Doemaraki in 1997 ontmoet ik Gerda Schimmel op het schoolplein van de school waar onze zoontjes naar toe gaan.  Het is het begin van een inspirerende jarenlange samenwerking.  Gerda maakt het decor van Leda de Zwaan en geeft adviezen over de poppen.  Een nieuwe en waardevolle impuls en de voorstelling Leda de Zwaan gaat, in het samen met Gé Klingers opgerichte Damtheater,  in Schoorl in premiere. Stichting Maanlach wordt opgericht en produceert de voorstelling.  Irene Ter Horst wordt de technicus . De muziek wordt gecomponeerd door Henk Bakker en de saxofoon wordt gespeeld door Victor Posch. We krijgen subsidie van de provincie Noord Holland voor een theaterbus. Leda is heel succesvol,  de reacties van het publiek en pers zijn overweldigend  en Impresariaat Jongsma& Hartgring nemen Leda op in hun theateraanbod.  Een lange serie voorstellingen  door heel Nederland volgt.